Dziś trudno wyobrazić sobie polskie kino bez Bogusława Lindy. Role Franza Maurera w "Psach", Witolda Strzemińskiego w "Powidokach" czy bohaterów filmów "Sara" i "Tato" uczyniły z niego prawdziwą legendę ekranu. Mało kto jednak wie, że zanim 73-letni dziś aktor osiągnął ogromny sukces, przeżywał dramatyczne chwile i zmagał się z samotnością oraz depresją.

Bogusław Linda ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie w 1975 roku i rozpoczął pracę w słynnym Teatrze Starym. To właśnie wtedy miał wystąpić u legendarnego reżysera Konrada Swinarskiego. Los okazał się jednak wyjątkowo okrutny. Reżyser nagle zginął, a młody aktor stracił swoją wielką szansę.

Jak wspominał po latach w rozmowie z TVN24, był to jeden z najtrudniejszych momentów jego życia. Przyznał wprost, że był bliski depresji. Czuł się zagubiony i kompletnie samotny.

- Generalnie bałem się wyjść z domu, bałem się patrzeć ludziom w twarz

- wyznał szczerze aktor.

Linda nie ukrywał, że ogromny wpływ na jego stan psychiczny miało życie w Krakowie. Choć skończył tam szkołę teatralną, nigdy nie poczuł się częścią miasta. Mieszkał samotnie na strychu i coraz bardziej zamykał się w sobie. Jak sam mówił, miał wrażenie, że ludzie widzą jego samotność i zagubienie.

Przełom przyszedł dopiero wtedy, gdy dostał propozycję zagrania Hamleta we Wrocławiu. Zmiana miejsca okazała się dla niego ratunkiem i pozwoliła odzyskać równowagę. Aktor podkreśla dziś, że tamten trudny okres nauczył go czegoś niezwykle ważnego - dystansu do zawodu i samego siebie.

- Najgorsze to nie mieć dystansu do tego, co się robi

- tłumaczył Linda.

Dziś jest ikoną polskiego kina i jednym z najbardziej cenionych aktorów swojego pokolenia. Jego historia pokazuje, że za wielkim sukcesem często kryją się trudne doświadczenia, o których publiczność nie ma pojęcia.